Weszłam do ambasady szejka wraz z Claytonem. To miało być wystawne przyjęcie, na które zostali zaproszeni członkowie CIA i innych ważnych branży. Ja i Aiden mieliśmy misje do wypełnienia. Znaleźć ciche miejsce, gdzie nikt mnie nie zobaczy, włamać się do sejfu szejka i spisać informacje. Wydaje się to dosyć proste. - Mamy jakiś plan B?- spytałam. Nie jestem pewna czy to się uda. - Jak się nie uda zwijamy się i po zawodach. - Skromny jak zawsze. Cały Ryan. Spojrzałam na swój strój. Jedwabna, czerwona suknia z ogromnym wcięciem w dekolcie. Chłodny przeciąg owiewał moje gołe plecy. - Powinnam była włożyć inną sukienkę. - Jest piękna. Ignoruj wszystkich. Po prostu bądź naturalna. Uśmiechaj się i bądź miłą. - To mam się uśmiechać czy być naturalna?- zapytałam z cynicznym uśmiechem. - Ryan, jak miło Cię widzieć! - powiedział gruby facet w okularach. Podszedł do nas z dwoma innymi mężczyznami.
–Szejk Mumbasa! To samo mogę powiedzieć o panu. To moja asystentka, Elizabeth.- Wskazał na mnie. Uśmiechnęłam się. Tak jak prosił. - Nie wiedziałem, że teraz asystentki naszą tak imponującą biżuterię.-rzekł, spoglądając na mój głęboki dekolt. Rozmowa trwała dość krótko. Mój towarzysz dał znak, że możemy zaczynać. Ryan poszedł bawić się z innymi gośćmi, a ja zaczęłam szukać ustronnego miejsca. Gdzie może takie być? Niewiele tu takich. Zauważyłam łazienkę tuż przed sobą. Mam jakiś inne wyjście? Weszłam do damskiej ubikacji i spojrzałam na lustro. Głos innych kobiet obijał mi się o uszy. Żebym ja jeszcze coś z tego rozumiała! Poszłam do zamkniętej kabiny. Zamknęłam się i usiadłam. Zaczęłam się denerwować. Boję się... Trzeba zacząć działać. Wyjęłam z torebki notatnik i uspokoiłam swój oddech. - Słyszysz mnie Aiden? Na pierwszym piętrze jest gabinet Mumbassy. Za jego portretem znajduje się sejf. Musisz się do niego dostać. Jodie zmusiła mnie do działania. Spojrzałem na nią. W jej oczach nie było koloru. Były białe i zaszły mgłą. Z nosa zaczęła lecieć jej krew. Biedactwo. Róbmy to co należy i idźmy stąd. Wyszedłem z łazienki i udałem się na piętro. - Aiden, czym bardziej się oddalasz, tym bardziej to boli. Pospiesz się! - powiedział jej głos. Ok. Zróbmy to. Kupa kamer i strażników. Przede mną gabinet tego grubasa. Po mojej lewej stronie pokój ciecia, który wszystko monitoruje. To jest to. Muszę odwrócić jego uwagę. Wszedłem i zobaczyłem, że ogląda sobie mecz. Świetny monitoring... Zakłóciłem mu emisje meczu. Od razu poderwał się, żeby naprawić malutki telewizorek. Ja w tym czasie zatrzymałem bieżące monitorowanie pałacu. Udało się. Mężczyzna nic nie zauważył. Wszedłem do pokoju Szejka i zrzuciłem obraz. Ogromny sejf przywitał mnie systemem wykrywającym linie papilarne. Ja bym go nie mógł złamać? Od razu otworzył się bez problemu. -Żółta teczka.- Ok. Przykryta kupą innych dokumentów wyłaniała się spośród innych. Zrzuciłem ją na ziemię i czekałem na następne rozkazy. - Nie ruszaj się teraz Aiden. Czułem jak jej ręce szybko i niezgrabnie przepisują treść dokumentów. Jodie zaczęła odczuwać narastający ból. W końcu nie wytrzymała i jej notatki upadły na ziemię, a jej połączenie ze mną razem z notatnikiem. Do drzwi dobijał się strażnik wołając po hebrajsku. Usłyszałam, że do toalety weszła jakaś kobieta, która zaczęła krzyczeć na mężczyznę. W końcu strażnik wyszedł, a dziewczyna weszła do mojej skrytki. Zobaczyłam, że zaczęła zbierać moje notatki z podłogi. Spojrzała na mnie chowając kartki za swoją koszule. - Przepraszam, ale nie mogę ci pomóc.- powiedziała z politowaniem w głosie i wyszła. Ostatkiem sił wstałam z sedesu. Podeszłam do umywalki i spojrzałam w lustro. Oczy zmęczone, a z nosa cieknąca krew. Przepłukałam twarz i wyszłam z łazienki dysząc. Ryan od razu zauważył w jakim stanie jestem. - Jodie jesteś cała? - zapytał łapiąc mnie za łokieć. - NIE DOTYKAJ MNIE!- wybuchnęłam. Kurwa. Doskonale wie jak kończą się wymuszone połączenia z Aidenem. Nie jestem w stanie się pozbierać. - Chodź. Wynośmy się stąd.- powiedział trzymając mnie prawie że na ramionach. Wyszliśmy szybko z pałacu. Nasza misja się nie udała... Yey! Po raz kolejny dodaje następny rozdział w terminie. #EpicWin Jestem bardzo zadowolona. Jest coraz więcej odwiedzających. Bardzo mnie to cieszy. Miałam zakręcony tydzień. Musiałam zaliczyć pierwszy semestr z biologii i powiem nie skromnie, że się udało. Zostałam również poproszona o przyniesienie swojego zdjęcia do szkoły. Zostanie ono wywołane w formacie 50X60 i powieszone na wystawie szkolnej. To jak dla mnie duże osiągniecie. Jak już będzie w gablotce to się pochwalę. Dziękuję Wam, że czytacie moje opowiadanie. To dla mnie dużo znaczy. Dominika dziękuję!
NEXT CHAPTER ON THE TENTH OF APRIL.
