THE EXPERIMENT: CHAPTER II

Bawiłam się grzecznie lalkami w swoim pokoju. Pochłonęła mnie rozmowa Pani May z Księżniczką Anastasią. - Jodie, chodź. Nathan już na ciebie czeka. Podniosłam głowę. Cole przyszedł do mojego pokoju, aby zabrać mnie na kolejne badania. Wstałam i poszłam za nim. Kiedy pojawiłam się na korytarzu, doktor Jane uśmiechnęła się do mnie szczerze i powiedziała mi, że pięknie dziś wyglądam. Do gabinetu badań nie było aż tak daleko. Razem z Colem Freemanem weszłam do pomieszczenia, gdzie już czekał na mnie Nathan. - Jodie już jesteś! Przeprowadzimy dzisiaj pewien eksperyment, dobrze? - powiedział Dowkins. Usiadłam przy stole. Cole założył na moją głowę jakieś dziwne urządzenie. - Wyglądasz jak Księżniczka! - wykrztusił z entuzjazmem, po czym odszedł od stołu i otworzył drzwi do innego pomieszczenia. - Jodie słyszysz wszystko? - Pokiwałam głową. - Ok. Przed tobą znajdują się karty z obrazkami. W drugim pokoju za szybą jest Pedagog Mia, która ma dokładnie te same karty, co ty. To, co musisz zrobić, to pokazać jakie karty pokazuje w tym samym czasie Pani Mia, ok? - Ponownie pokiwałam głową. - Super. Pierwsza karta.- (Usłyszałam) głos Cola.
Ruszyłem do pomieszczenia za lustrem weneckim. W pokoju znajdowała się Pedagog Mia, kamery, lampy, dokumenty i mała szafa w rogu po lewej. Kobieta już podniosła pierwszą kartę. Podszedłem bliżej by się jej przyjrzeć. Kwadrat.
Pokazałam kartę z kwadratem. Tak, jak pokazał mi Aiden. -Następna karta.
Tym razem pedagożka wskazała kartę z falkami.
Położyłam rękę na rysunku z falkami. - Ok Jodie. W drugim pokoju na biurku znajduje się butelka wody. Mogłabyś ją poruszyć?
Jak powiedział, tak zrobiłem. Poruszyłem butelkę. Pedagog Mia od razu podskoczyła na krześle. Zaczęła oddychać szybciej. - Dobrze Jodie. Mogłabyś poruszyć coś jeszcze? Uznałem, że zrzucę jej torbę na podłogę. Spadła bez żadnych ceregieli. Mia przeraziła się jeszcze bardziej. Nie wiem dlaczego, ale bawiło mnie to. Zacząłem przewracać wszystko, co napatoczyło się na mojej drodze. Kamery, stół, szafę w roku. Nawet zbiłem szyby w jej pokoju. Pedagożka zaczęła krzyczeć(błagać), żeby ją wypuścić. Niestety, nie dało się otworzyć drzwi. Ups. - Jodie. Przestań! Dziewczynka z drugiego pokoju również zaczęła krzyczeć. Dobrze już dobrze. Koniec zabawy.
Twarz miałam zalaną łzami. Cole z Dawkinsem przybiegli do mojego pokoju. Nie poruszyłam się. - Już dobrze księżniczko, już dobrze.- Uspokajał mnie czarnoskóry Cole. Dlaczego nie mogę mieć władzy nad Aidenem? Czemu nie może się mnie posłuchać? Tak więc oto jest drugi rozdział mojego opowiadania. Jak na razie trzymam się terminów. Wielkie dziękuję dla mojej bety! Tak Dominika kocham Cię. Proszę Was o jakikolwiek komentarz. Dajcie znak, że czytacie to co piszę proszę! 

NEXT CHAPTER ON THE THIRD OF APRIL.

Prolog
Nikt nie jest w stanie opisać tego co stało się w moim życiu. Nie wiem od czego by zacząć...

EPISODE 1- BROKEN
Siedziałam na posterunku policji. Przemoczona przez rzęsisty deszcz na zewnątrz. Oddychałam ciężko, ale równomiernie.
-Ktoś ci zrobił krzywdę?- zapytał policjant, który siedział naprzeciwko mnie. Nie odezwałam się. Siedziałam cicho. - Masz jakąś rodzinę? Znajomych?- Mężczyzna wypytywał mnie dalej. Wstał z krzesła.- Jeżeli nic nie powiesz, to nie wiem jak ci pomóc.- powiedział troskliwym głosem.
 Wyciągnął do mnie rękę, by pogłaskać mnie po plecach. Kubek stojący na blacie uderzył o ścianę i stłukł się. Policjant natychmiast się odsunął i zmarszczył brwi.
Lekko odwróciłam głowę w stronę drzwi.
 - Nadchodzą- powiedziałam. Resztę potrafi opowiedzieć tylko Aiden...

Oddział NCIA wszedł na posterunek. Ustawili się w szyku bojowym. Przywódca oddziału wskazał na drzwi, za którymi siedziała Jodie. Policjant, który próbował wykrztusić z Jodie choć trochę informacji, dawno wyszedł z pokoju i zrobił zdziwioną minę na widok żołnierzy gotowych do ataku. Przywódca otworzył powoli drzwi. Nie mogłem dłużej czekać- pierwszy zaatakowałem. Zacząłem dusić żołnierzy, wchodzić w ich ciała i zabijać ich samych własną bronią. Jodie uciekała na tyle na ile pozwalało jej moje działanie. Po szybko przeprowadzonej walce posterunek wyglądał jak ruina. Jodie uciekła z miejsca zdarzenia tak szybko jak tylko umiała, a ja wraz z nią.

To mój pierwszy raz kiedy umieszczam coś co piszę. Proszę nie śmiejcie się, bądź upokarzajcie. To dla mnie zupełna nowość. Będę starała się dodawać nowe rozdziały co czwartek/piątek. Jeżeli chodzi o to opowiadanie. Jest to gra na PS3, która ma świetną fabułę. Pomyślałam, że było by super gdyby ktoś napisał książkę/opowiadanie na podstawie tej gry. Jak pociągnę całą fabułę jeszcze nie wiem. Gra ma wiele zakończeń. Jak ją skończę, sama jeszcze zobaczę.Jeżeli podobał Ci się pierwszy rozdział skomentuj proszę :)